Er zijn dagen dat verdriet bijna fysiek aanvoelt, alsof de lucht dikker is geworden en je harder moet werken om te kunnen bestaan in je eigen borstkas. Het kan voelen alsof je onder water ademt, zwaar, langzaam, onbekend. Iedereen lijkt verder te gaan, terwijl jij leert hoe je weer kunt ademen zonder te breken.
Ik ken die plek. Er waren ochtenden dat ik wakker werd en het voelde alsof mijn hart de rest van mij nog niet had ingehaald. Alsof verdriet aan de rand van het bed wachtte, standvastig en geduldig, klaar om zich weer om mijn lichaam te wikkelen. Ik wist niet hoe ik moest bidden, behalve een fluistering. Soms was mijn enige gebed: "Jezus, help." Soms voelde zelfs dat als te veel woorden.
Maar dit is wat ik heb geleerd: God trekt zich niet terug als we zinken. Hij komt dichterbij. Hij ontmoet ons in de zwaarte die we niet kunnen verklaren. Hij zit bij ons in de stille pijn die we voor iedereen verborgen houden. Hij eist niet dat we normaal ademen, Hij blijft gewoon dichtbij totdat de lucht weer zijn weg naar onze longen vindt. Verdriet is geen storm waar je in één keer uitstapt. Het komt en gaat in golven. Sommige dagen brengen helderheid. Andere dagen brengen een last die je niet had verwacht. En niets daarvan betekent dat je faalt of achteruitgaat.
Het betekent dat je menselijk bent. Het betekent dat je diep hebt liefgehad. Het betekent dat je hart zijn best doet om te overleven, iets waar het nooit om heeft gevraagd. Als vandaag zwaar aanvoelt, geef me dan toestemming: Je hoeft niet sterk te zijn. Je hoeft er niet doorheen te glimlachen. Je hoeft niet uit te leggen waarom je er nog niet "overheen bent". Je hoeft je genezingsproces niet te overhaasten. Je hebt zelfs geen volmaakt geloof nodig, alleen eerlijkheid.
Soms is het heiligste wat je kunt doen, rustig ademhalen en zeggen: "Heer, kom mij hier tegemoet."
En dat doet Hij. Niet met lawaai, maar met nabijheid. Niet met druk, maar met aanwezigheid. Als verdriet vandaag als diep water voelt, onthoud dan dit: Je verdrinkt niet. Je wordt vastgehouden, drijf gewoon. Vastgehouden door Degene die elke trilling van je hart kent. Vastgehouden door Degene die jouw verhaal onthoudt. Vastgehouden door Degene die met je meehuildt en kracht in je botten fluistert. Genezing komt niet in één keer. Soms komt het in kleine stapjes die niet op vooruitgang lijken. Soms komt het op het moment dat je beseft dat je een dag hebt overleefd waarvan je dacht dat je het niet zou redden. Soms komt het door de zachtste aanraking van genade, een Bijbeltekst, een lied, een herinnering, een zonsopgang of een vogel die speciaal voor jou zingt.
Waar je vandaag ook bent, moge de vrede je zachtjes bereiken. Moge je ademhaling langzaam terugkeren. Moge Jezus naast je zitten in de diepte totdat het licht weer opkomt.
Je bent niet alleen.
Je loopt niet achter.
En je bent niet te gebroken om weer tot bloei te komen.
Adem voor adem.
Dag voor dag.
Omarmd door liefde.
-Blessings Monique
Reactie plaatsen
Reacties